Το Τάμα κι εγώ

26 September 2015
Τάμα

Πάει καιρός που είδα το εξής «φιλικό» status στο Facebook:

«Τι να πάρω ενθύμιο από Τήνο;»

Και κακά τα ψέμματα, είναι από τα poll που απολαμβάνει κανείς, μιας και με μια μόνο ματιά μπορείς να πάρεις μια γεύση του τι σημαίνει Καλοκαίρι στην Τήνο για τον καθένα. Άλλοι βλέπετε παίρνουν μαζί άμμο, άλλοι κάποιο τοπικό γλύκο, άλλοι τον ήχο του κύματος κι άλλοι πάλι παίρνουν το Τάμα…! Κάτι που θα περίμενε κανείς να αφήνει εκεί, κι όχι να παίρνει μαζί του.

Διαβάζοντας λοιπόν στις απαντήσεις για το Τάμα, έσπευσα να δω περί τίνος πρόκειται. Το περιοδικό λέει, της Μάγιας Τσόκλη. Κάπου εκεί σκέφτηκα, ε δεν έχει το Θεό της αυτή η Τσόκλη, χαρά στο κουράγιο της να βγάλει και περιοδικό παράλληλα με τη μπύρα. Ναι μπύρα, γιατί αν δε το ξέρετε η Τσόκλη κρύβεται μέσα σε κάθε μπουκάλι μπύρας Νήσος που σας ξεδιψάει. Αργά ή γρήγορα βέβαια κατάλαβα πως έχω χάσει τεύχη μιας και το περιοδικό κυκλοφορεί από το 2013 (αν δεν κάνω λάθος) αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ και καλά θα κάνετε να συμφωνήσετε!

Έτσι, χάρη σε ένα φίλο μου που λίγο έλειψε να γίνει Τηνιακός προ ολίγων ημερών, έφτασε το Τάμα στην αγκαλιά μου. Λέω στην αγκαλιά μου γιατί μ’ένα κιόλας ξεφύλλισμα θαρρείς ότι ξέρεις την Τήνο και την αγαπάς σαν ιδιαίτερη πατρίδα σου και πως χωράει ολάκαιρη ανάμεσα στα χέρια σου. Διάβασα λοιπόν κάθε του σελίδα κι έμαθα ένα σωρό πράγματα. Πολύ δουλειά για να συλλεχτεί όλη αυτή η πληροφορία και θα ‘ταν αδίκημα να περιφρονήσει κανείς έστω και μια του λέξη.

Το πιο ωραίο απ’ όλα θαρρώ πως ήταν αυτό:

«Ο ουρανός, ένας τεράστιος θόλος από διαμάντια και ζαφείρια, σπιθηροβολούσε και η θάλασσα σαν ένας δεύτερος κινούμενος ουρανός, αφού στον καθρέφτη της καθρεφτίζονταν τα αστέρια, τα λίκνιζε και τα νανούριζε μέσα στα κύματά της που έμοιαζαν με κούνιες» λόγια ειπωμένα από τον Alexis de Valon, το 1842

Έμαθα όμως κι ένα σωρό άλλα, ξεκινώντας από τα βασικά, πως το νησί για παράδειγμα έχει και καθολικές εκκλησιές, είχα κενά πως να το κάνουμε. Ενδείκνυται για… bouldering, όρο που δεν είχα ξανακούσει… ορειβασία κατά κάποιο τρόπο δηλαδή, αλλά χωρίς ο εξοπλισμός να είναι απαραίτητος (μη το δέσετε και κόμπο αυτό που λέω, ελέξτε πριν πάτε να σκαρφάλωσετε). Έχει καλαθάδες, που και τι δε θα έδινα για να τους γνωρίσω και να κάτσω μαζί τους να πλέξω ένα καλάθι, απ’ την αρχή ως τέλος, από τα βωλιά ως το γέμισμα του. Έμαθα για τον Κορνήλιο Καστοριάδη, Έλληνα φιλόσοφο για τον οποίο δεν είχε τύχει να ακούσω ποτέ. Έμαθα για το τυρί καρίκι που ωριμάζει στην κολοκύθα και αν ποτέ βρεθώ εκεί εκτός από αυτό θα δοκιμάσω και τις φρουτάλιες του νησιού! Ενώ δε θα λείψω από το καφενείο της εμπιστοσύνης στον Κούμαρο, όπου οι πελάτες φτιάχνουν μόνοι τους τον καφέ τους.

Τέλος, στη μνήμη θα κρατήσω πως «Η μόρφωση είναι μια μηχανή αναζήτησης που δεν τελείωνει σε κανένα πτυχίο», πως στην Τήνο «Ελλείψη χώματος καλλιεργούνται οι πέτρες…», πως υπάρχει ψαρόβαρκα που πλέει με το όνομα «Πλανήτης» και πως τα πυροτεχνήματα «καίγονται».

Ουφ, τι ταξίδι το Τάμα! Νομίζω πως θα ξεχειμωνιάσει πλάι στον καναπέ, για να το ξεφυλλίζω κάθε που γυρνάω απ’τη δουλειά και να μυρίζω τη θάλασσα, έτσι, σαν το κοχύλι που το βάζεις στ’ αυτί κι ακους τα κύματα. Ή μήπως δε χρειάζεσαι κοχύλι;
Για κλείσε τα μάτια…

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Vasileios 27 September 2015 at 06:20

    Ωραίο Ντέπη! :)

  • Leave a Reply