Food for Love | Documentary

25 April 2015

Αγάπη για το φαγητό ή φαγητό για την αγάπη;

Στα μάτια της ελληνίδας μητέρας και τα δύο βγάζουν νόημα χωρίς να τίθεται ερώτημα :)

Στα πλαίσια του αφιερωμάτος στο Ελληνικό Ντοκιμαντέρ και επιλέγοντας να παρακολουθήσω το Food for Love, είχα την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσω τα πιστεύω μου για την γονική πρακτική της τροφοδοσίας που βιώνω σχεδόν 10 χρόνια τώρα, όσο κοντά ή μακριά και αν έχω βρεθεί από το σπίτι. Είδα σε 52 λεπτά τις αληθινές ιστορίες τριών ελληνίδων μητέρων που πασχίζουν για να μη λείψει το φαγητό στα παιδιά τους που σπουδάζουν σε μακρινές πόλεις. Ετοιμάζουν τα δέματα με μεγάλη αφοσίωση στην κάθε λεπτομέρεια και τους τα στέλνουν με μια υπηρεσία που της οποίας δεν γνώριζα την ύπαρξη… δείτε την, τη βρίσκω αρκετά “ενδιαφέρουσα”: http://www.sts1.gr/

Σιγά το νέο θα μου πείτε τώρα, αν έχετε και εσείς πάρει το “πακέτο” σας στο παρελθόν. Κι όμως θα πω εγώ. Έχει μεγάλη διαφορά να είσαι παραλήπτης του πακέτου και να καταναλώνεις το περιέχομενο σε μερικές χαψιές, από το να βρεθείς στη θέση του αποστολέα, συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήξετε και εσείς αν δείτε το ντοκιμαντέρ. Ντρέπομαι λίγο που το γράφω αυτό, αλλά δεν είχα συνηδειτοποιήσει ότι οι γονείς προσπαθούν με κάθε πακέτο να πουν “Σε αγαπώ”.

Κι αναρωτιέμαι, άραγε θα έχουν την τύχη και τα δικά μου παιδιά να δουν το ντοκιμαντέρ ή θα πάνε τα πακέτα μου “ανεκτίμητα”;

Τέλος, για να ελαφρύνω λίγο το κλίμα, θα σας μεταφέρω το αστείο που υπόθηκε σε συζήτηση που ακολούθησε μετά την προβολή: “Άλλωστε όπως λίγοι γνωρίζουν, το τάπερ είναι ελληνική λέξη. Προκύπτει από τα περισσευούμενα”.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply