Χειραψία | Εσύ πώς τα πας μαζί της;

30 August 2016
Holding Hands

Μετά τα τελευταία δρώμενα της ζωής μου αναθεώρησα κάποια πράγματα περί “χειραψίας” και λοιπών και θέλω να τα μοιραστώ.

Λοιπόν πάντα θεωρούσα σημαντικό το πως σε κάνει να αισθάνεσαι ένας άνθρωπος όταν σου δίνει το χέρι του, αλλά δεν είχα συνηδειτοποιήσει ως τώρα, πόσο πολύ σημαντικό είναι -τουλάχιστον στο δικό μου κόσμο-.

Σε μια πολύ δύσκολη στιγμή είδα όμως το μπαμπά μου να κρατάει από το χέρι τη μαμά μου. Ξαφνιάστηκα. Γιατί; Τι το περίεργο σε αυτό;

Με ένα μικρό flashback στη μνήμη μου δε βρέθηκε καμία εικόνα παρόμοια με αυτή την ολοκαίνουργια που έβλεπα κι αυτό γιατί οι γονείς μου γενικώς σπάνια -πολύ σπάνια- αγκαλιάζονται, φιλιούνται, κρατιούνται από το χέρι. Κι όμως τώρα ο μπαμπάς μου έσφιγγε το χέρι της μαμάς σα να ήταν η λύση στο πρόβλημα, το μοναδικό κλειδί που ξεκλειδώνει το σεντούκι.

Ανησυχώ από τότε. Νομίζω πως χρόνια τώρα κάνω λάθη.

Κάθε φορά που κάποια από την παρέα γνωρίζει νέο αίσθημα, λέμε φιληθήκατε; κοιμηθήκατε; και προσπαθούμε να αποφανθούμε για το αν αυτοί οι 2 άνθρωποι ταιριάζουν αξιολογώντας τις αντίστοιχες εντυπώσεις από το φιλί και το κρεβάτι.

Λυπάμαι γι’ αυτό, είναι λάθος προσέγγιση τελικά.

Οι επιδόσεις σε αυτά “βελτιώνονται”, το πώς αισθάνεσαι όμως όταν σε κρατούν απ’ το χέρι δε μπορεί να αλλάξει. Κι ίσως, λέω ίσως, είναι αυτό που μπορεί να σου δείξει αν θα υπάρχει χημεία στις πράξεις που θα ακολουθήσουν. Ε;

Πάντως τα γεγονότα αποδεικνύουν πως ακόμη κι αν συμβαίνει μονάχα μια στο τόσο, το κράτημα από το χέρι μπορεί να είναι πιο ουσιαστικό από οποιοδήποτε φιλί και οποιοδήποτε κρεβάτι. Όχι, ρομαντική δεν είμαι. Πάρτο πίσω.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply