Κύπρος | Ταξίδεψε μαζί μου στη Μεγαλόνησο!

30 December 2016
Φοινικούντες Κύπρος

Θέλει θυσίες να διατηρείς τις σχέσεις σου με τους ανθρώπους, ειδικά με εκείνους που είναι μακριά. Έτσι κι εσύ, όπως κι εγώ, έχω και φίλο έχω κι αδερφό στο εξωτερικό. Τι να κάνω λοιπόν; Ό,τι μπορώ προκειμένου να βλεπόμαστε για να μη χανόμαστε. Κάπως έτσι πριν ένα χρόνο περίπου, χωρίς δεύτερη σκέψη, πήρα μέρος σε ένα διαγωνισμό της Aegean για να κερδίσω ένα εισιτήριο και να ταξιδέψω για να τους δω. Έγινε λοιπόν αυτό και τα καλά νέα δεν άργησαν να έρθουν!

Οι προορισμοί πολλοί κι οι πανηγυρισμοί άλλοι τόσοι. Σα τώρα βλέπω τους συνεργάτες μου να χοροπηδάνε απ’ τη χαρά τους στο γραφείο με το που άκουσαν τα μαντάτα…

Και δώστου να κοιτάμε τους χάρτες και δώστου να αλλάζουμε γνώμες για το ποιος θα ήταν ο ιδανικός προορισμός. Έγινε αυτή η κουβέντα πολλέεεες φορές τη χρονιά που φεύγει. Γύριζαν οι χώρες στο μυαλό μου, γύριζαν οι εποχές αλλά οι μέρες περνούσαν κι εγώ περνούσα μαζί τους το ένα εμπόδιο μετά το άλλο. Φεύγει είπαμε το 2016 ε; Στο καλό.

Τα κατάφερα όμως! Κι ακόμη κι αν δεν πήγα και πολύ μακριά τελικά, βρέθηκα σε μέρη άγνωστα και έβαλα μερικές ακόμη εμπειρίες στο σακί μου.

Συνταξιδιώτης η μία και μοναδική μαμά μου, προορισμός η μία και μοναδική Κύπρος!

Ουδέποτε είχα σκεφτεί πώς θα βρεθώ στη Μεγαλόνησο. Η Κύπρος είναι να πας με τους κολλητούς να σιγοψηθείς με τεκιλά στους 50 βαθμούς κελσίου, μήνα Αύγουστο, με αφορμή κανένα bachelor. Και ‘μένα, καμία τέτοια δε μου ΄χει προκύψει -ακόμη- (μπηχτή για τις φίλες μου που δε λένε να παντρευτούν ήταν αυτό).

Ήταν ωραία όμως παρά το church hopping! Κάπου εδώ να δώσω credit Α) στη γαμάτη Aegean που τα κανόνισε όλα στο λεπτό χωρίς να ανοίξει κανένα καλά κλειστό “παραθυράκι” Β) στο φίλο μου το Χρήστο που μας πήγε σε μέρη που μόνο οι ντόπιοι ξέρουν! Φιλόξενοι άνθρωποι οι Κύπριοι, να τα λέμε αυτά.

Λοιπόν το ταξίδι μας ξεκίνησε από τη Λάρνακα και η θέα μας από το ξενοδοχείο, ήταν αυτή:

Ο ναός του Αγίου Λαζάρου. Στο υπόγειο του φυλάσσονται τα λείψανα του Αγίου -ω ναι- ο τάφος του γνωστού Λάζαρου βρίσκεται εδώ.

Στη γύρω περιοχή, υπάρχουν μικρά εργαστήρια, παλιακά στην όψη, που νόμιζω πώς μόνο αν είσαι στα αλήθεια περίεργος για τη ζωή γενικά, θα σου κινήσουν το ενδιαφέρον. Κάπου στα σοκάκια εκείνα στάθηκα και συνομίλησα με τον κύριο της παρακάτω φωτογραφίας. Τον συμπαθώ. Χαίρομαι που με άφησε να τον φωτογραφίσω, έτσι, θα τον θυμάμαι για πάντα.

Περπατώντας λίγο πιο κάτω, θα φτάσεις στη γνωστή παραλία “Φοινικούντες”. Οι παραπάνω φοίνικες είναι η αιτία του ονόματος, ενώ παρακάτω μία όψη -μέρους- της παραλίας. Δε μπορώ καν να φανταστώ τι χαμούλης γίνεται εκεί το Καλοκαίρι… άπειρα μαγαζιά, τεράστια άπλα για περατζάδα και πολλές ομπρέλες που σκιάζουν τους λουώμενους!

Από τις Φοινικούντες φεύγουν τα λεοφωρεία για τ’ άλλα μέρη του νησιού. Χοπ κι ανέβηκες σε ένα που θα σε πάει στη Λευκωσία, εκεί που βρίσκεται η πράσινη γράμμη. Λίγο πριν την περάσεις, μπορείς να ξαποστάσεις σε τούτο δω το παγκάκι. Να πω κι άλλα; Δε θα πω.

Στη Λευκωσία, έχει και μια μεγάλη οδό με μαγαζιά, λέγεται Λήδρας, εκεί κινούνται τα ψώνια σαν και του λόγου μου :) Μπαίνουν σε σοκάκια και βγάζουν στα κλεφτά φωτογραφίες μοναδικές σαν αυτή:

Σοκάκια με μυρωδιές από Κυπριακή κουζίνα που σ’ οδηγούν -θέλεις δε θέλεις- σε σεφταλιές. Αναγκαίο κακό, μπορείς να τ’ αποφύγεις;

Με λεοφωρείο μπορείς επίσης να βρεθείς στην όμορφη Πάφο. Η παραλία της δε διαφέρει πολύ από τις Φοινικούντες, αλλά εκεί μπορείς να θαυμάσεις τα γνωστά ψηφιδωτά της. Υπέροχα έργα, σε έναν πολύ ωραίο χώρο που διαθέτει ακόμη και… φάρο!

Ο φάρος που σας έλεγα:

Τι θα ‘ταν όμως το church hopping αν δεν κάναμε και μια επίσκεψη και στην Αγία Νάπα; Έτσι για να ‘χεις εικόνα, για αυτήν μιλάμε όταν λέμε Αγία Νάπα:

Από ‘κει, χάρη στο Χρήστο driver, βρεθήκαμε στο εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων που μακάρι να μπορούσα να σας περιγράψω πόσο στην άκρη της θάλασσας είναι χτισμένο…

Συνεχίσαμε για ένα ακόμη υπέροχο μέρος, ίσως ένα από τα πιο όμορφα που έχω δει στη ζωή μου. Υποκλιθείτε στην ομορφιά του Κάβο Γκρέκο:

Εκεί που ο κόσμος κάνει άνετα μπάνιο Νοέμβριο μήνα… νομίζω έχει στάξει κάτι από Παράδεισο.

Ώρα για φαγητό όμως, η πολύ θέα ανοίγει την όρεξη! Κάνε μια στάση για Ψαρομεζέδες στην ταβέρνα Ποταμός  -ο π ω σ δ ή π ο τ ε -. Αν το βαθμολογούσα, στα 5 θα του έβαζα 100, ξέρουν να τρώνε εκεί στην Κύπρο! Κλείνω τα μάτια και βλέπω το ένα πιάτο να καταφτάνει μετά το άλλο, τα ανοίγω και τρέχουν δάκρυα από τα γέλια! Πάρε μια γεύση από τις άπειρες που πήραμε εμείς εκείνη την ημέρα:

Α! Μιας και είπα για όμορφα μέρη, στην Κύπρο λέει γεννήθηκε η θεά Αφροδίτη, αναδύθηκε μέσα από από τους αφρούς και τα κύματα της θάλασσας. Εξού κι υπάρχει η παρακάτω παραλία με τον ομώνυμο βράχο της Αφροδίτης. Αν δεν θέλετε να πιστέψετε αυτό το story, υπάρχει άλλο με πρωταγωνιστή τον Διγενή Ακρίτα, που πέταξε την “Πέτρα του Ρωμιού” προκειμένου να αποτρέψει την απόβαση των Σαρακηνών στην εν λόγω ακτή.

Το ταξίδι συνεχίστηκε την επόμενη ημέρα στα Λεύκαρα, ένα χωριό γνωστό για τα κεντήματα του. Αυτό μου έκανε εντύπωση είναι αρχικά οι κυρίες που κάθονται υπομονετικά και κεντάνε έξω από τα καταστήματα τους, μιλάμε για πολλές κυρίες, παρακάτω θα δείτε μόνο μερικές! και έπειτα ότι υπάρχει ένα σχέδιο που λέγεται “Ντα Βίντσι”, αυτό είναι και το πιο γνωστό. Λένε πώς παλιά, ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι ήρθε στην Κύπρο και αγόρασε ένα κέντημα που διακοσμεί τον καθεδρικό ναό του Μιλάνου…

Όπου και να κοιτάξεις κεντήματα:
Κι εδώ η κυρία Αντρούλα. Μια εμπειρία από μόνη της η συνομιλία μαζί της (+1 στην Κύπρο για τον κόσμο της).

Και για τα τελειώματα, ένας ακόμη ναός, αυτή τη φορά του Τίμιου Σταυρού. Αυτό το εικονοστάσι αν το δεις, νομίζω δύσκολα θα το ξεχάσεις…

Φεύγοντας από το νησί, να πάρεις μαζί σου παραδοσιακά κυπριακά λουκούμια! Εμείς πήραμε και κυπριακό καφέ, θα ξυπνάμε για καιρό με αναμνήσεις από την Κύπρο :)

Στο δρόμο για το αεροδρόμιο της Λάρνακας, λίγο πριν την αποχαιρετήσεις, κάνε μια στάστη στην αλυκή να φωτογραφίσεις τα φλαμίνγκο. Αξίζει τον κόπο. Έτσι, θα έχεις τη δική σου καρτ ποστάλ απ’ το νησί!

Φλαμίνγκο ΚύπροςΕυχαριστούμε Aegean! Συνέχισε να τα σπας!

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply