Η παιδική ηλικία, ανακυκλώνεται;

1 August 2016
παιδική ηλικία

Την περασμένη εβδομάδα δεν ξέρω πως, ήρθαν έτσι τα πράγματα που γνώρισα δύο μικρούς με δύο μέρες διαφορά τον καθένα.

Ήρωας Ι

Ο ένας ήταν ο Νικολής. Ένας σούπερ ήρωας που μεγαλώνει στο Χαμόγελο του παιδιού, έχει κόκκινα μαλλιά, του αρέσει το κόκκινο γενικά και παίζει ποδόσφαιρο -ακόμη και χωρίς μπάλα-. Μάλλον βιάζεται να μεγαλώσει γιατί ισχυρίζεται πως είναι 7 Χειμώνων, ενώ έχει δεν έχει ζήσει τρείς, το πολύ τέσσερις. Ένα αξιαγάπητο, πολύ ευγενικό και διψασμένο για ζωή παιδί.

Αυτά που σας λέω τώρα, δε μου πήρε παραπάνω από 3 λεπτά να τα συμπεράνω. Με έβαλε λοιπόν σε πολλές επιπλέον τρίλεπτες σκέψεις ο Νικολής. Αναρωτήθηκα πώς να βρέθηκε άραγε εκεί. Ποιοι να είναι οι γονείς εκείνοι που έφεραν ένα τέτοιο παιδί στον κόσμο και -μπόρεσαν- να το αφήσουν. Γιατί εντάξει, αν δεν πρόκειται για μια συνειδητή απόφαση αλλά για επιτακτική ανάγκη, το καταλαβαίνω. Κάπου εκεί μόνο μπορούν να σωπάσουν οι σκέψεις μου. Αντιλαμβάνομαι πως μπορώ μόνο να υποθέσω τους λόγους που κάνουν ένα παιδί να βρεθεί εκεί, χωρίς να ξέρω ποιες πραγματικά είναι οι προϋποθέσεις. Και μετά ακολουθούν όλα τα υπόλοιπα… πας σχολείο; Βγαίνεις έξω; Έχεις χαρτζιλίκι; Αν είσαι “μεγάλος” μπορείς να αργήσεις να γυρίσεις… σπίτι; Έχεις κινητό; Πας φροντιστήριο; Εκδρομές; Μπάνιο στη θάλασσα το Καλοκαίρι; Του Νικολή ποιος θα του μάθει να κολυμπάει; Θα σπουδάσει; Tι θα γίνει όταν μεγαλώσει;

Λυπάμαι πολύ. Και πιο πολύ λυπάμαι στην ιδέα ότι μετά τις παραπάνω ερωτήσεις δε ακολουθούν λόγια αλλά χείλια σφιγμένα και σιωπή- αν όχι γέλια, γιατί σίγουρα είναι αστείες κάποιες από τις απορίες μου-.

Ήρωας ΙΙ

Κι αφού δεν πρόλαβα καλά καλά να αφήσω πίσω τα ερωτηματικά που μου δημιούργησε ο Νικολής, να σου ένας άλλος σούπερ ήρωας στο δρόμο μου. Αυτή τη φορά ξυπόλητος και ξένος. Πλάνταζε στο κλάμα έξω από το Hilton γιατί οι γονείς του λέει, αποφάσισαν να χωρίσουν στη διακοπές. Τι ήθελα και ρώταγα, έχασα τα λόγια μου όταν το άκουσα. Περιμένα να είχε χάσει καμιά μπάλα στο δρόμο, τα παπούτσια του πουθενά αλλά σε καμία περίπτωση δεν είχα προβλέψει αυτή την απάντηση… κι έλα στη θέση μου. Μάζεψε τα κομμάτια σου κι απάντα κάτι. Τι να πεις σε ένα παιδί που είναι δεν είναι δέκα χρονών και πώς να το παρηγορήσεις; Που ήθελα να μπω μέσα, να βρω εκείνους τους γονείς που ήρθαν κατακαλόκαιρο διακοπές στην Αθήνα, τους -αξίωσε- ο καλός Θεούλης να μείνουν στο Hilton και ΧΩΡΙΖΟΥΝ και μάλιστα μπροστά στο παιδί. Τρελαίνομαι και που το σκεφτόμαι. Που να ήταν ξεχασμένοι από προσώπου γης σε κανένα χωρίο της Αφρικής και να έπρεπε να περπατάνε χιλιόμετρα για να κουβαλήσουν νερό να πιουν αυτοί και το παιδί τους, φαντάσου εκεί διαφωνίες που θα είχαν. Αλλά όχι. Πιο πολύ δε με εξοργίζει η επιλογή του χωρισμού αλλά που δε βγήκαν να μαζέψουν το έρμο το παιδί τους που στην τελική δε τους φταίει σε τίποτα.

Του μίλησα λοιπόν του καινούργιου μου φίλου για την αγάπη, ευτυχία και τον εγωισμό. Προσπάθησα με απλά λόγια που χωράνε σε παιδικά αυτιά να του εξηγήσω την ανωτερότητα και πως να την εκφράζεις. Ανάθεμα αν κατάφερα τίποτα… λυπάμαι που έφυγα. Τον άφησα εκεί απ’ έξω με την υπόσχεση ότι θα πήγαινε μέσα. Γυρίζει στο μυαλό μου τα βράδια. Να βγήκαν οι γονείς του να τον βρουν; Να μπήκε μόνος του πάλι στο ξενοδοχείο;

Έπρεπε να τον είχα πάρει από το χέρι.

Όπως οι κυρίες στο Χαμόγελο του Παιδιού πήραν από το χέρι το Νικολή κάποια μέρα που έκλαιγε.

Γιατί οφείλουμε να πιστέψουμε πως η παιδική ηλικία ανακυκλώνεται.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply