Rust and Bone | Το κατόρθωμα

30 November 2015
Rust and bone

Μπορεί να άργησα αλλά είδα το Rust and Bone. Από την αρχή ως τη μέση κι από εκεί στο τέλος. Μόνη μου.

Πώς έφτασα όμως ως εδώ, διάβαζα κάπου για τη νέα ταινία του πολυβραβευμένου Ζακ Οντιάρ, Dheepan. Θα πρέπει να’ναι πολύ ωραία, ή μάλλον καλύτερα… συγκλονιστική είναι η λέξη που ταιριάζει.

Έψαξα λίγο το ιστορικό και γνωρίστηκα με το Rust and Bone (2012). Με τόσα βραβεία στην “πλάτη” του -κουβέντα κλειδί για την ταινία- δε γινόταν να το προσπεράσω. Και δε το προσπέρασα. Βλέποντας το όμως προσπέρασα τις εκατομμύρια μικρές κι ασήμαντες σκέψεις που ντύνουν την καθημερινότητα μου και με κάνουν χαλιέμαι και να αποκλίνω από την ουσία της ζωής. Γιατί στο Rust & Bone µιλάμε για την ουσία από την κορφή ως… τα νύχια.

Μια και μόνο στιγμή αρκεί για να αλλάξει τα πάντα και τα πάντα που ήξερες ως τότε να μη γυρίζουν πίσω. Να μην υπάρχουν πια, να έχουν εξατμιστεί, να τα έχει σκορπίσει ο άνεμος, να τα έχουν πνίξει τα κύματα. Και τότε τι κάνεις; Οπλίζεις ότι δύναμη έχεις μέσα σου και ξαναγεννιέσαι από τις στάχτες σου. Πόσο εύκολα το λέει κάνεις…

Πρέπει να προσέχεις, κάθε επόμενο σου βήμα να το σκέφτεσαι και μόλις το πραγματοποιείς να επιβεβαιώνεις πως δεν είχε καμία ανεπιθύμητη επίπτωση, πράγμα απίθανο στους ρυθμούς που ζούμε. Κι είναι αυτοί οι ρυθμοί υπεύθυνοι για το ότι θεωρούμε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, πάνω μας και μέσα μας δεδόμενα ενώ στην πραγματικότητα όλα είναι δανεικά. Είναι απίστευτα σκληρά όσα περνάνε μπροστά από τα μάτια σου σ’αυτή την ταινία (ή τουλάχιστον για τα δικά μου μάτια ήταν), αλλά ικανά να σε ταρακουνήσουν και να σε προσγειώσουν στην πραγματικότητα, που στιγμές ξεχνάμε ποια στ’ αλήθεια είναι.

Μπορεί να βασανίστηκα να την ολοκληρώσω αλλά το τέλος με βρήκε έναν λίγο καλύτερο άνθρωπο.

Αξίζει να τη δει κάνεις.

ΥΓ: Θεά Marion Cotillard 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply