Αν μπεις στη “Σχεδία”, δε θα βγεις ο ίδιος άνθρωπος!

16 October 2016
Σχεδία

Ολοκλήρωσα πριν λίγες ημέρες την ανάγνωση της Σχεδίας, τεύχος Σεπτεμβρίου -αν δεν ξέρεις τι είναι Σχεδία κι έφτασες έτσι ανήξερος μέχρι το blog μου, είσαι σε λάθος blog- και θέλω να σας πω πώς αισθάνομαι και τι έμαθα. Βασικά δε θα πω πως αισθάνομαι, θα καταλάβετε ίσως από τον τρόπο που θα γράψω γι’ αυτό.

Το πρώτο “σοκ” το έπαθα στη σελίδα 12. Ένας πωλητής της Σχεδίας έφυγε από τη ζώη. Όχι δεν τον ήξερα, ούτε τον είχα δει ποτέ. Απλά στενοχωρήθηκα. Μια απώλεια, θα είναι πάντα απώλεια. Έλεγε λοιπόν ο κ. Γιώργος το εξής και θα το κρατήσω στη μνήμη μου: “Δεν είναι το επάγγελμα που κάνει κανείς που τον αξιολογεί, αλλά αυτός ο ίδιος ο άνθρωπος που ξέρει να δίνει αξία σ’ αυτό που κάνει”.

Μετά ευτυχώς ακολούθησε η αγαπημένη μου στήλη Κουιζ κι έσπασε λίγο ο πάγος. Όχι το ήξερες ότι τα καβούρια έχουν τα δόντια στο στομάχι; ή το θερμόμετρο πριν τον υδράργυρο είχε μέσα μπράντι;

Μετά γνώρισα τους Τακίμ. Επιβεβαίωσα πως μερικά πράγματα είναι καρμικό να γίνουν. Μ’αρεσε πως εκτός από μουσικό δίδυμο ο Κώστας κι ο Θωμάς έχουν την πιο ειλικρινή σχέση που έχω νομίσει ποτέ πως έχουν άνθρωποι. Και μου αρκεί που το νομίζω, κι ας είναι τα πράγματα αλλιώς στην πραγματικότητα.

Μετά συγκίνηση ξανά. Τα επείγοντα περιστατικά, είναι ικανά να σε βάλουν σε σκέψεις χωρίς καν να το καταλάβεις! Το κείμενο μπορεις να το βρεις εδώ.

Το κείμενο που ακολούθησε για την προσχολική αγωγή και το εκπαιδευτικό μας σύστημα, πώς να το περιγράψω; Θα κοιτάξω μπροστά κρατώντας αυτό, στην Ιταλία, στα δημοτικά νηπιαγωγεία και βρεφονηπιακούς σταθμούς Ρέτζιο Εμίλια, εφαρμόζεται το σύστημα “μια μέρα στο σχολείο” όπου ο γονιός περνάει όλη τη μέρα στην τάξη μαθαίνοντας από κοινού με το παιδί του (π.χ. μαγειρική, θέατρο σκιών). Πόσο γαμάτο; Ενώ στην Ελλάδα, περιοριζόμαστε στη σκέψη ότι η προσχολική αγωγή είναι κάτι σαν χώρος φύλαξης του παιδιού και όχι χώρος εκπαίδευσης. Και πώς να μην είναι άλλωστε αφού για παράδειγμα στη Σουηδία αναλογούν 3 παιδαγωγοί σε 14 παιδιά, ενώ στην Ελλάδα 15-18 παιδιά, ανά παιδαγωγό… Φωτεινά παραδείγματα -ευτυχώς- η “Σύγχρονη Αγωγή” στα Χανιά και το “Σχολείο της Φύσης” στο Τρίλοφο Θεσσαλονίκης.

Για τις ελληνικές υποψηφιότητες για το Νόμπελ Ειρήνης τι να πω… λόγια λίγα για αυτούς του ανθρώπους της Λέσβου που έχουν σώσει κόσμο και κοσμάκη. Ένας ακόμη λόγος να είμαστε υπερηφάνοι σαν Έλληνες (άσχετα με το που κατέληξε τελικά το Νόμπελ…). Στη συνέντευξή του, ο ψαράς Στρατής Βαλαμιός αναφέρει “… αυτά που έχω μου φαίνονται πολλά. Αυτό ποτέ δεν το είχα σκεφτεί. Να είμαι ένας κανονικός άνθρωπος, να έχω τη δουλειά μου, το σπίτι μου, μου φαίνονταν λίγα. Αλλά δεν είναι έτσι, τα λίγα είναι αλλού. Εμείς είμαστε καλά. Και αυτά τα λίγα που έχω έμαθα να τα εκτιμώ”. Για ποιο Νόμπελ να μιλήσουμε λοιπόν; Χάρισμά του Προέδρου της Κολομβίας, με πολύ αγάπη κιόλας από τη Λέσβο.

Έπειτα με συγκίνησε η ιστορία ανταλλαγής πωλητών Σχεδίας. Πόσο καταπληκτική εμπειρία να βρεθείς στη θέση κάποιου πωλητή κάπου αλλού στον κόσμο. Ο κ. Μουστάκης (ο οποίος να σημειώσω εδώ, μιλάει 5 γλώσσες) περιέγραφε όσα έζησε στο Κίελο της Γερμανίας, πουλώντας αντί για τη Σχεδία, το περιοδικό “Hempels” και νοιώθεις τη ζεστασιά σε κάθε λέξη του κειμένου. Υπέροχα πράγματα συμβαίνουν στον κόσμο! Μου έκανε εντύπωση πως στο Κίελο υπάρχει μπαρ “ειδικό” για αλκοολικούς. Παρότι έχω περάσει από τη Γερμανία, κάτι τέτοιο δεν έφτασε ποτέ στα αυτιά μου. Εκεί το αλκοόλ πωλείται σε πολύ χαμηλές τιμές και οι πελάτες μπορούν να πάνε ακόμη και με τα δικά τους μπουκάλια. Πιο safe καταστάσεις για όλους.

Στο επόμενο άρθρο για την Μικρασιατική καταστροφή, έμαθα ότι η ομάδα Πανιώνιος, έχει δημιουργηθεί από πρόσφυγες. Το ίδιο και το σωματείο του ΠΑΟΚ, του Απόλλωνα, της ΑΕΚ… ενδιαφέρον.

Λίγο πριν το τέλος του τεύχους διάβασα για το 20ο Συνέδριο Περιοδικών Δρόμου που έγινε στην Αθήνα. Συγκλονίστηκα με τις ενέργειες που γίνονται σε άλλες χώρες, ενώ έμαθα και ότι η “σχεδία” είναι το μοναδικό περιοδικό δρόμου στον κόσμο όπου οι άνθρωποι-πωλητές εναλλάσονται στα πόστα, καθημερινά. Μάλιστα κάπου μέσα στο άρθρο λέει “… γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια να ενεργοποιηθούν άνθρωποι που βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό, να ανέβει κατιτίς ο δείκτης της προσωπικής του ευτυχίας…“. Μετά από αυτές τις λέξεις δε νομίζω πως είσαι ο ίδιος άνθρωπος, ε; Συγκινήσουν λίγο ακόμη μαθαίνοντας ότι σε κάποιες χώρες το περιοδικό γράφεται από τους ίδιους τους ανθρώπους που το πωλούν (μετά από σχετική εκπαίδευση).

Τέλος, λες και δεν μίλησαν αρκετά οι λέξεις στο είναι σου, διαβάζεις για τον κ. Λεωνίδα, πολιτή της Σχεδίας. Κι εκεί που νόμιζες πως είχες κι εσύ μια ιστορία να πεις, την ξεχνάς, ή τουλάχιστον το ξανασκέφτεσαι.

Αυτά που λέτε… και δεν έιναι όλα σου μου έκαναν εντύπωση. Επειδή λοιπόν στα αλήθεια γίνεται μια φιλότιμη και αξιόλογη προσπάθεια εκεί στη Σχεδία, την επόμενη φορά που θα πάρει το μάτι σας έναν πωλητή με κόκκινο γιλέκο, μη τον προσπεράσετε αδιάφορα.

Σ’ αυτό το περιοδικό, άλλος μπαίνεις κι άλλος βγαίνεις. 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply