Ένα τέλος – Μια αρχή | Νίκος Αλεξίου

3 October 2016
The End Nikos Alexiou

Αυτές τις φωτογραφίες τις έβγαλα 23 Σεπτεμβρίου 2016. Γιατί έπρεπε να περιμένω ως τις 3 Οκτωβρίου 2016 για να τις ποστάρω, δεν ξέρω, το ψάχνω ακόμη.

Το μόνο νόημα που βρίσκω σ' αυτό είναι ότι, τώρα πια αυτό που βλέπεις στις φωτογραφίες δεν προβάλλεται κι έτσι έχεις μόνο αυτές για να κοιτάς και να πλάθεις με τη φαντασία σου.

Και να κάπως έτσι φτάσαμε στον τίτλο του έργου. Αυτό δηλαδή που με τράβηξε και διάβασα εκείνο το αφιέρωμα για το εν λόγω έργο στην Κυριακάτικη εφημερίδα. Όχι δεν ήταν τα χρώματα κι ελπίζω ο γραπτός μου λόγος να σε πείθει. Ήταν απλά... δε θα εξηγήσω τι. Πιστεύω όμως πως σε κάθε τέλος όντως υπάρχει μια αρχή, γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Δεν γίνεται κι ας σου μένουν μόνο οι φωτογραφίες να κοιτάς. Να και το τέλος της προβολής αυτής θα 'ναι μια αρχή για να προβληθεί κάτι άλλο. Μπορεί να 'ναι η αρχή μια επόμενης προβολής του ίδιου έργου κάπου αλλού, μια άλλη προβολή στην πλατεία Κοτζιά, μια άλλη αφορμή για να φωτογραφίσω ίσως.

Στο έργο όμως.

Η Εθνική Τράπεζα έβαλε για λίγο τα καλά της προκειμένου να γιορτάσει τα 175 της χρόνια. Την έντυσε ο Νίκος Αλεξίου με το έργο του. Νίκος ποιος; Κι εγώ δεν ήξερα. Ήμουν πολύ μικρή βλέπεις όταν κεντούσε το έργο του. Κεντούσε βασικά δαντέλες, ναι δαντέλες, γιατί με σχεδόν καθόλου φαντασία, κάπως έτσι μοιάζει το αποτύπωμα του πατώματος της μονής Ιβήρων που προβλήθηκε στο κτίριο της Εθνικής Τράπεζας. Κι όσο το κοιτούσες τόσο σε κυρίευε με ελιτιστική ψυχεδέλεια. Τόσο ελιτιστική που νομίζω πως δεν έμπαινε μέσα σου, παρά μόνο σε άγγιζε και σε έβαζε σε ένα δικό της μοναδικό καλούπι.

Ο Νίκος Αλεξίου, το 2005 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 23η Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας και το 2007 στην Μπιενάλε Βενετίας, ενώ λίγα χρόνια πριν σε ηλικία μόλις 51 ετών έφυγε από τη ζωή. Διαβάστε λίγα πράγματα από εκείνον εδώ, μ' άρεσε το κείμενο. 

The End.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply